نيمروز و نوروز

 در ايران باستان بخشي از جشننوروز، آيين و جشن مخصوص رپيتوين Rapithwin بوده است. او سرور و نگهبان گرماينيمروزي است. چنانكه مي دانيد سرزمين ايرانيان باستان، ايرانويج، سرزميني بسيار سردبوده است و از اين است كه ايرانيان آتش و همۀ آنچه به گرما مربوط مي شد را مقدس ميداشتند. رپيتوين ايزدي بود كه با هجوم ديو زمستان به زير زمين پناه مي برد و آنجابا حرارت تنش آبها را گرم نگاه مي داشت، ريشه هاي درختان را در آن ژرفا، گرما ميبخشيد تا با شكست زمستان و گريختنش از زمين، بار ديگر گياهان توان زندگي كردنبيابند.

  پيداست كه ايزدي چنين، با آتش و ارديبهشت كه امشاسپند نگاهبان آتشمحسوب مي شد، ارتباطي نزديك داشت. از اين است كه رپيتوين در جشن نوروز كه به واقعجشن آتش محسوب مي شده است وهفتمين جشن از جشنهاي هفتگانۀ ايرانيان بوده ، دارايآييني ويژۀ خود است. جشن نوروز به تعبيري ( مري بويس) جشن آفرينش آتش توسطاهورامزداست و آورده اند كه زردشت بود كه براي نخستين بار زمان اين جشن را دراعتدالبهاري يا روز اول فروردين قرار داد.

 بدين ترتيب در ظهر اولين روز فروردين ايرانيان بازگشت رپيتوين رااز زير زمين به روي زمين، شكست ديو زمستان و سرما را و سر رسيدن تابستان را ( چهايشان در آغاز تنها دو فصل داشتند) جشن مي گرفتند. اين جشن به يك معنا جشن راستي واشه بر دروغ و نادرستي بود، نمادي از رستاخيز و زندگي دوبارۀ زمين.

 

/ 0 نظر / 20 بازدید